kokushimusourepEn weer gebeurde het: ik maakte kokushi musou, gisteren op het Dutch Riichi Open 2015.

Je hoort me niet klagen over deze hand, die in het Engels ook wel de Dertien Unieke Wonderen heet, in het Italiaans de Dertien Schitterende Lantaarns en in onze mooie taal meestal Dertien Wezen wordt genoemd, maar ook wel heel prozaïsch Hoge Enkelingen. (Eigenlijk allemaal verkeerde namen, want je kunt geen spel winnen met dertien stenen – je hebt er veertien voor nodig.) Maar het is wel een overgewaardeerde hand. Een zeldzaamheid is ze in ieder geval niet. Als je op een MCR-toernooi rondloopt, wordt bijna achteloos vermeld dat iemand uitging met Dertien Wezen. Maar daar is het ook een stuk makkelijker, want MCR kent geen Dode Muur en er zijn dus veertien stenen meer in het spel.

Andere limieten vind ik veel moeilijker. Suu ankou (Vier Verborgen Pungs) bijvoorbeeld, chuuren pooto (Negen Poorten), of dai sangen (Drie Grote Wijzen) – ik heb ze alle wel eens gemaakt, maar toch maar heel zelden. Van dai suushi (Vier Grote Winden) kan ik nog steeds alleen maar dromen, evenals van ryuu iisou (het Jadespel).

Je hebt zelfs het recht om je hand open te gooien en een nieuw spel te vragen als je na het verdelen van de stenen negen verschillende hoek- en troefstenen hebt. De Japanse term voor Dertien Wezen is niet voor niets ‘allemaal troep’.

Ik wilde dat ook eigenlijk doen, toen ik bij het openen van mijn stenen voor het laatste potje van de zesde hanchan gruwde van alle losse winden en draken die ik zag. Maar er zaten twee oostenwinden bij, dus om nieuwe stenen vragen mocht niet. Dan maar alles weggooien tot ik misschien een aardige hand overhield? Ik stond op de derde plaats aan de tafel. Peter Langford had meer dan 60.000 punten, Dees Heemskerk zo’n 36.000; ik kwam niet veel verder dan 18.000.  Dennis Boekstaaf stond al bijna in het rood.

Limietspelen blijven je bij. Op zondag 14 augustus 2013 maakte ik er een op het Dutch Open in Berlicum. Mede dankzij die score werd ik tweede op dat toernooi (en voor een jaar Nederlands kampioen, omdat nummer één uit Frankrijk kwam). Zaterdag 21 september 2014 maakte ik er een op het Europees kampioenschap in Oostenrijk. De winnende steen kreeg ik van de Fransman Vatim Horvat. Drie maanden later, op 10 december, 2014, speelde ik in het Parijse kampioenschap. Opnieuw maakte ik kokushi musou – en het was nota bene dezelfde Vatim Horvat die mij de winnende steen gaf.

De dood of de gladiolen dus. Dennis zou ik toch wel voorblijven. Ik was erg gelukkig met de stenen. Maar pas toen ik een zuidenwind trok, waarvan er al een paar op tafel lagen, begon ik erin te geloven. Even daarna volgende Cirkels 9 en toen was het wachten op de ontbrekende rode draak, die één keer op tafel lag.

Natuurlijk werd die even later weggegooid. Door Dennis, en helaas niet Peter Langford, en die stond zo ver voor dat hij toch deze ronde op zijn naam kon schrijven. Maar ik werd er wel tweede aan de tafel mee en, zo bleek even later, vijfde in het algemeen klassement.

Na kokushi musou is je geluk op, zoals iedereen weet. In de volgende hanchan werd ik vierde aan mijn tafel en in de achtste, laatste sessie eindigde ik op een gedeelde derde plaats. Het eindresultaat: twintigste (van de 64)  in het eindklassement. Ach, ik heb het wel eens slechter gedaan.