haiteidaburuputeaux

Ik ben gek op Parijs. In deze column iets over enkele minder bekende maar niet minder spectaculaire attracties van de Franse hoofdstad.

Geen mooiere stad in Europa dan Parijs. Het Orsay Museum, de Notre Dame, het Quartier Latin. Ik kom er minstens een keer per jaar, en ik zie dan meestal het fraaie neoklassieke Gare du Nord, de Club Adelie in de Rue Blanche en het Place de la République in Puteaux, de locaties waar zich de meeste Franse riichitoernooien afspelen.
Natuurlijk is er nog veel meer te zien in Parijs. Vorig jaar december bijvoorbeeld zag ik kans een koku shi musou te maken, ‘dertien wezen’ voor de niet-riichispelers onder ons. Het afgelopen weekend in Puteaux zag ik die niet, maar wel een andere spectaculaire hand.
Mijn eerste vier hanchans (sessies) waren goed verlopen: twee keer eerste, één keer tweede en helaas een keer derde. Maar ik stond in de top-tien, dus er was hoop op een goede uitslag.
De vijfde hanchan echter, de laatste van zaterdag, verliep niet zo voorspoedig. Ian Fraser, altijd een moeilijke tegenstander, had inmiddels een beslissende voorsprong genomen. Wat erger was, was dat het me maar niet lukte om tweede te worden en zodoende aan de straf (min 10.000 punten) voor de derde plaats te ontkomen.

Inmiddels waren we aan het laatste spel toe. Ik was zuid en toen ik mijn stenen opende, maakte mijn hart een sprongetje: als ik cirkels 3 of 6 trok bij mijn eerste beurt, zou ik chiho hebben: het spel van de aarde, een yakuman (limiet) die ik nog nooit had gezien laat staan zelf getrokken.

 

green-1green-1crak2-1crak3-1crak4-1crak4-1crak5-1crak6-1dot1-1dot2-1dot3-1dot4-1dot5red-1 

Dora: crak4-1, ura-dora crak4-1

 


Helaas, in plaats daarvan pakte ik een cirkels 5, bijna goed. In ieder geval kon ik nu riichi declareren, een wachtend spel en omdat het mijn eerste weggelegde steen was, werd dat ‘daburu riichi’: dubbele riichi. Ik gooide de net gepakte cirkels 5 weg (de rode die ik al had, hield ik natuurlijk). Achterover leunen en wachten maar.
De andere spelers waren uitstekende verdedigers. De ene na de andere veilige steen werd weggelegd, en zelf trok ik de winnende cirkel 3 of 6 maar niet. Het einde van de muur kwam in zicht.
Ook de laatste weggelegde steen was niet die waarop ik wachtte. Toen mocht ik zelf de laatste steen van de muur pakken. Met een stalen gezicht zei ik: “Tsumo.” 
Maar het was een nooit eerder vertoond spel. Een daburu riichi afmaken met de laatste zelfgetrokken steen (haitei) -- niemand zou zoets geloven. En mijn score was ernaar:

Daburu riichi 2
Menzen tsumo (geheel dicht)  1
Haitei 1
Dora san (3 dora’s, waaronder één aka dora: een rode vijf) 3

 

In totaal dus 7 han: haneman. Ian Fraser kon ik niet meer voorbij, maar ik was nu wel als tweede aan deze tafel geëindigd en zag even later dat ik op de vierde plaats in de tussenstand was terechtgekomen.

Laatste spel

Het was niet de enige keer dat ik in het laatste spel van een hanchan de winst naar me trok. In hanchan 1 maakte ik zelfs een baiman (9 han) in het laatste spel, dankzij drie dora’s, die weer het gevolg waren van liefst drie kongen. In hanchan 2 ging ik in het laatste spel van plaats 3 naar 2, dankzij een zelf getrokken haneman. In de achtste, tevens laatste, hanchan wist ik in het laatste spel weer een haneman te maken, zodat ik op de tweede plaats eindigde.
Bij het ingaan van die laatste hanchan stond ik bovenaan in de tussenstand. Die tweede plaats leek me dus te verzekeren van de eindoverwinning, want ik had een redelijke voorsprong op mijn Furiten-clubgenoot Masa Takahashi op 2 en Gemma Collinge (Engeland) op 3. Maar helaas had ik buiten David Bresnick (VS) gerekend. Hij scoorde zowel in de op een na laatste als in de laatste hanchan zo ongelooflijk veel punten dat hij me met circa 9.000 punten passeerde en met de mooie Kindle e-reader terug mocht naar New York.

Toch een prachtig resultaat: ik de tweede prijs, en Masa vlak achter mij op de derde plaats. Samen gingen we terug naar het Gare du Nord, sjouwend door de metro met onze opeens loodzware tassen, beladen met flessen wijn en andere Franse heerlijkheden. We puften uit op het terras van mijn favoriete bar, Le Champ Libre, tegenover het Gare du Nord. We bespraken het toernooi en waren tevreden over onze resultaten. Het Gare du Nord ving de stralen van de voorjaarszon op. Een schitterend complex, een van de vele in Parijs.

Complete uitslag van het toernooi in de Engelse editie van Mahjong News 

Foto's van het toernooi