rookworst

Bij sommigen, onder wie ik, staat het Roode Vijven Toernooi (waarom die dubbele -oo-, Cor en Ans) ook wel bekend als het Rookworstentoernooi. Een uurtje na de lunch, als de hoop op de overwinning al heeft plaatsgemaakt voor de teleurstelling van het dreigende verlies, wordt de stemming opeens weer positief als langzaam maar zeker de geur van de Achterhoekse rookworst de ruimte van de Doetinchemse bridgevereniging vult.


Zaterdag had ik al snel mijn welverdiende rookworst te pakken. Na een minuut of twintig, toen de derde hanchan op punt van beginnen stond, zag ik dat er nog een flink bord vol lag. Ik voelde mij dus niet bezwaard een tweede stukje te pakken en dit te verorberen terwijl ik ondertussen de muur begon te bouwen.
Hoe anders ging dat zondag! Ik rook de rookworsten, ik zag ze voorbijgaan. Maar voordat ik klaar was met de tweede sessie, was de schaal leeg. Rookworstrovers hadden toegeslagen. Laten we hopen dat ze door de gezamenlijke mahjong- en rookworstgoden zodanig gestraft zullen worden dat zij menige chombo zullen maken.
Ook dat nog…
Maar natuurlijk ging het afgelopen weekeinde in de eerste plaats om riichimahjong. Zaterdag was het voor de fun, zondag kwam het erop aan tijdens de tweede sessie van dit dubbeltoernooi. Toen ging het om de kwalificatie voor het EK Riichi 2013, voor de Nederlandse riichiranglijst en de EMA- en Mahjong News-ranking.
Zondag was de belangstelling dan ook iets groter dan zaterdag (44 tegen 36). Vaste rotsen in de branding van ziektes en afzeggingen op het laatste moment waren Ans en Cor Hoogland, die ervoor zorgden dat alles prima verliep. En dat kan niet genoeg geprezen worden. Twee toernooien in twee dagen, acht prijzen (in Doetinchem is er ook een prijs voor de vierde plaats), extra prijzen voor uitgaan met drie rode vijven en ten slotte een prijs voor de overall-winnaar van het hele weekeinde (dat werd een winnares: Lois Morales).
En dan dit nog…
Spelers die van riichimahjong houden, kwamen echter niet volledig aan hun trekken. Op gevaar af een slechte verliezer genoemd te worden, meen ik wel te mogen opmerken dat dit deels door het spelniveau werd veroorzaakt. Aan tal van tafels werd een soort Hongkongmahjong gespeeld. Er werd gepungd en gekongd dat het een aard had, en god zegene de greep. Als je van riichimahjong houdt, dreigt het plezier in het spel op die manier verloren te gaan. Je kunt je ertegen verweren door dezelfde speelstijl te hanteren, maar ik ben niet zo'n liefhebber van Hongkongmahjong. Of door sterk verdedigend te gaan spelen. Maar de ‘Hongkongers’ voeden elkaar zo hardnekkig met goede stenen, dat je uiteindelijk ook dan met lege handen staat.
Ans en Cor verdienen beter! Zij hebben tal van mensen riichi geleerd. Laten we hun wat teruggeven door te proberen nu eens echt serieus riichi te gaan spelen.